Όπως όλα τα βιβλία του Θανάση, έχει ένα ιδιαίτερο στυλ γραφής, εικονογράφησης και δομής. Είτε σου αρέσει είτε όχι, πάντως δεν σε αφήνει αδιάφορο. Αυτό που είναι πρωτοποριακό στο βιβλίο αυτό είναι ότι είναι καθαρά πρακτικό, αλλά και αρκετά φιλοσοφικό/φιλοσοφημένο. Γράφει πολλές αλήθεια για την μελισσοκομία στην Ελλάδα, για το "αιώνια ψυχοφθόρο, ανταγωνιστικό ανούσιο δίδυμου και διχαστικά επαλαμβανόμενου ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ - ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ", και για πολλά άλλα. Μερικά από τα θέματα που θίγει είναι και τα παρακάτω:
- τα μελίσσια στην Ελλάδα μένουν "ανοιχτά" (με πολλούς γόνους) όλο το χρόνο, χωρίς πάντα να είναι απαραίτητο, και έτσι γίνονται πολυέξοδα.
- τα μελισσοκομεία σπάνε σε μονάδες 50-80 μελισσιών που η μεταφορά τους γίνεται ασύμφορη.
- στην Ελλάδα θέλουμε να έχουμε κάθε μήνα "δυνατά" μελίσσια
- συμβουλές για την αποφυγή της σμηνουργίας
- συμβουλές για την αποφυγή του μπλοκαρίσματος την άνοιξη
- σωστή χρήση βασιλικού διαφράγματος
και πάρα πάρα πολλά, που αφορούν την καθημερινότητα του μελισσοκόμου. Το βιβλίο αυτό (όπως και τα περισσότερα του Θ.Μπίκου) πρέπει να τα διαβάσει κανείς πολλές φορές, και κάθε φορά κάτι νέο ανακαλύπτει. Σε μερικά σημεία αναφέρεται και στο προηγούμενό του βιβλίο ("ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ"), το οποίο και θεωρώ αξεπέραστο στο είδος του και συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Βρήκα λοιπόν 4-5 σημεία στα οποία θα ήθελα τη γνώμη σας (ειδικά από τους παλαιότερους και εμπειρότερους), καθώς είτε εγώ δεν έκανα τους συγκεκριμένους χειρισμούς, είτε δεν θεωρούσα ότι αυτή ήταν η ενδεδειγμένη μέθοδος.
1. Η απολέπιση των τόξων:

Προτείνεται το σταθερό κυνηγητό και εξαφάνιση των τόξων του μελιού, που κάνουν οι μέλισσες στην αναπτυσσόμενη γονοφωλιά, με ξύσιμο με το ξέστρο. Το τόξο αυτό, όπως αναφέρεται στο βιβλίο (σελ. 63) λειτουργεί σαν "ταβάνι", απωθώντας τις μέλισσες να τοποθετήσουν το μέλι πιο πάνω (στον όροφο). Η απολέπιση αυτή, δίνει χώρο για γέννα στις μέλισσες, που παίρνουν το "πάτωμα" ευκολότερα.
2. Τα φύλλα κηρήθρας να μπαίνουν για χτίσιμο ΑΝΑΜΕΣΑ σε "πλάκα" γόνους και μάλιστα ΕΝΑΛΛΑΞ (γόνος-κηρήθρα-γόνος-κηρήθρα-γόνος), για 3 λόγους:
α. Όταν βρίσκονται ανάμεσα σε σφραγισμένους γόνους, χτίζονται ομοιόμορφα και ισοπαχώς. Δεν υπάρχουν τα "πρησμένα" τόξα μελιού που ίσως υπάρχουν σε κηρήθρες μελιού.
β. Ανάμεσα στους σφραγισμένους γόνους περισσεύουν (την άνοιξη) νεαρές χτίστριες, που αν δεν απασχοληθούν με νέα φύλλα, τους έρχεται στο μυαλό η κοπάνα (=σμηνουργία)
γ. Η βασίλισσα, αφού είναι εκεί κοντά, γεννά αμέσως στις νέες κηρήθρες, και τις εκμεταλλεύεται πλήρως
Επειδή έβαλα ήδη αρκετά θέματα, τα υπόλοιπα που έχω για σχολιασμό (βασιλικά διαφράγματα, σμηνουργία, κτλ) , σε μία επόμενη ανάρτηση.
Θα ήθελα τη γνώμη σας, κυρίως από όσους τα έχουν δοκιμάσει και λιγότερο με υποθετικές τοποθετήσεις του τύπου "μάλλον η μέλισσα θα προτιμούσε το ένα ή το άλλο").
Προτρέπω όλους τους συναδέλφους να αγοράσουν και να διαβάσουν προσεκτικά το βιβλίο, θα βρούν πολλές απαντήσεις σε καθημερινά προβλήματα ... αλλά και θα τους γεννηθούν ακόμα περισσότερα ερωτήματα...!!!


























